| یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 - [19:5] |
چه میدانی جهانی متروکم
معلق به تار موهایت
که: دور چشمهایت می چرخم
شانه نکن لعنتی !
زلزله ...ویرانی...متروکترم میکنی.
۰
قدری بخند این
جهان ناآرامم ـ کمی ـ
محتاج آرامش است.
۰
|
توسط : شاعر مرده
|
آرشیو مطالب
فروردین 1388
آرشیو موضوعی
شعر کثیف
دوستان
طراحی وب سایت
پیوندهای روزانه
نویسندگان وبلاگ
خروجی وبلاگ